Czasem jest tak, że coś się skończy.

Ale nic w związku z tym się nie zaczyna.

In memorian?In memorian, potworze. 

8 wspólnych lat. W Wigilię miałybyśmy 9tą rocznicę.

Płakać po koniu? Głupota? Może. Ale nie wszystko na tym świecie musi być mądre.

Zawsze wierzyłam, że jednorożce istnieją. Wydawało mi się, że nawet czasem dostrzegałam cień któregoś.

Ale może  się myliłam i ich jednak nie było.

W takim razie 18 listopada narodził się pierwszy.

I doskonale wiem jaki jest. Gniady. Z przykrótkim ogonem. Z ironicznym spojrzeniem ciemnych, olbrzymich oczu. Z fochami. Uparty. 

Myślę, że od czasu do czasu mnie odwiedzi. We śnie. Stanie pod oknem i parsknie krótko, jakby jej nie zależało. Z zadowoleniem i świadomością, że ma swojego człowieka na własność. A potem pocwałuje dalej - może kiedyś weźmie mnie na przejażdżkę po gwiezdnych łąkach. A potem odstawi. Zostawi. I tak do następnego razu.

Myślę, że za jakiś czas zostanie również dobrym duchem innego wierzchowca, który będzie miał tego samego człowieka - będzie mu wieczorami szeptała do ucha sekrety, opowiadając o licznych słabościach rzeczonej istoty ludzkiej.  

Do zobaczenia, mordo niemyta, do zobaczenia we śnie - w końcu i tak razem w nim żyłyśmy, prawda?

Teraz już wiem. Wcale nie boli najbardziej marzenie, które się nigdy nie spełni. O wiele bardziej rani marzenie, które się spełniło i potem nagle zniknęło.